Den Prözlern auf's ,,Maul" geschaut - versteht    noch jeder was damit gemeint ist?

Mundart ist eine Alltagssprache in einer Region und Heimat in einer gesellschaftlichen Kultur.

             Von Elsa Lang: ,,Aber dünn!"                          Im Prözler Stabruch, wor do mol en richtig fleißige Mo, wor mit seim Geld,       o wäikli lumpich dro.                                                                                                       Er wor recht g'nügsam - un hot g'schafft for drei,                                                  sei Vesper wor: en Knorze Broud - un a Glos Öpfelwei.                                        Daß schlechtes Futter, de stöikste Gaul schmeißt hi,                                            is klor. - Un eines Togs, schlottern dem Mo die Knie.                                            Er griecht die Grippe noch dazu un's reiße in seim Blet, (Oberschenkel)            is hi un hergedörzelt halt, uf amol wors zu spet.                                                    Er hot si uf sein Strouhsack g'läicht un is o nieme d'höi.                                        ,,Fro, hot er g'sot - Fro, glab mers na, mir tut grod alles wäi!"                              Die Fro merkt jetzt örscht, daß's zu End gäit mit ihrm gute Mo,                            nei's Sacktuch schnaüz se a poor mol un fengt es Jammern o:                              ,,Du host ka schlechti Lebsucht g'hot - ich hob wos an Dich g'wocht,                  Jetzt loßt Du mich alla noch do. - Des hett i nett gedocht.                                    I hob Dir Butterbröutli g'schmiert - mein Gott, s'wär sonst a Sün"                      Do haucht er grod noch aus sich raus: ,,Ja - wäikli! - Aber dünn!!"

                Erinnerungen Weihnachtszeit 1945

                     Die Doach wern körzer, es Joahr is fast aus,
                     jetzt warte mer uf de Nikolaus.
                     Mit g'mischte G'fühle - weche dem Buch
                     wu er alles schreibt din uf.
                     Öpfel, Hutzel un e boor Nüss
                     falle aus soim Sack - uns vor die Füß.

                     Moichens em sechs Rorate im Advent
                     es wor noch sackdunkel, schnell sen mer g'rennt.
                     Sou sen mer dann in de femeliche Kerch gekniet,
                     hebe g'frorn un gebibbert - wal mer noch müd.
                     In de klone Benkli sen mer eng zommeg'rückt
                     un hebbe mit Gwalt es Gähne unnerdrückt.

                     Uf Weihnachte hot's lang net sou viel gäbe wie heut,
                     trotzdem hot mer sich wuchelong druf g'freut.
                     Taschedüchli, e boor Wande oder en Ball,
                     domit wor scho erledicht de Fall.
                     Un hot die Mutter die Lebküchli net gut verstaut -
                     worn se bis Weihnachte längst verdaut.

                                      Mundart von Hannelore Brand. 

Sie finden hier Wörter und ihre Bedeutung aus dem früheren Sprachgebrauch.

Prözler- Mundart :